ರಾಮಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮವು ಹಸಿರುಹೊದ್ದ ಕಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಕೃಷಿ ತೋಟಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಮಹದಾಸೆ ಎಲ್ಲ ಹೆತ್ತವರ ಮನದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ರಸ್ತೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಬಸ್ಸು ಬಾರದ ಕುಗ್ರಾಮವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಿದ್ದರು ಸಣ್ಣದೊಂದು ಶಾಲೆ ತಲೆಎತ್ತಿ ನಿಂತಾಗ ಪ್ರತಿಮನೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಮಣ್ಣನ ಮಕ್ಕಳು ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಾದ್ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯರು ಕೂಡ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಳನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ಸಮಯ ಬಂದಿತು. ಕಾಡು ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದು ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಣ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮನೆಯವರು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹುಡುಗರು ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮುಗಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಪುಷ್ಪಳಿಗೆ ಬಹಳ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಓದುವ ಕನಸು ಕಮರಿಹೋಯಿತು.
ಹೀಗಿದ್ದಾಗ ತಂದೆಗೆ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಹೇಳಿದಳು. ಮೊದಮೊದಲು ಒಪ್ಪದ ತಂದೆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೊಬ್ಬಳೇ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದವಳು ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದಳು. ಇದು ಅವಳಲ್ಲಿ ಜಂಭೂಡಿಸದಲು ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹಣ ಕೇಳುವುದು. ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಖರೀದಿಸಿ ದುಂದುವೆಚ್ಚ ಮಾಡುವುದು. ತಂದೆ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಹಣ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ "ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ... " ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು.
ಹೀಗೆ ಒಂಭತ್ತನೇ ತರಗತಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪೇ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತೀರ್ಣಳಾದಳು. ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದ ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಅಂಕಪಟ್ಟಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲು ಶಾಲೆಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆಯೂ ಶಾಲೆ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡದ ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ಅವಮಾನವಾಯಿತು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತಮ್ಮ ಕಿವಿಯನ್ನೇ ನಂಬಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. "ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ತರಗತಿಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಹುಡುಗರ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನುಉಳಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಶಿಕ್ಷಕರು ಸಹ ನೋಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು ಹಾದಿ ತಪ್ಪುವ ಮೊದಲು ಬೈದು ಬುದ್ದಿಹೇಳಿ. ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಲೆಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಕರೆಯಬೇಕಾಯಿತು ಎಂದರು.
ತಂದೆಗೆ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಯಿತು. ಸಂಜೆ ಮಗಳು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಮಗನ ಜೊತೆಗೆ ಬಾರದೇ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರಿತು. ತನ್ನ ಮಡದಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಮಗ ಬರುವ ತನಕ ಕಾದು ಎಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಸಮಯ ನೋಡಿ ಮಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೈದು ಬುದ್ದಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅಣ್ಣನು ಕೂಡ ಹೌದು, ನಾನೆಷ್ಟು ಹೇಳಿದರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರ ಎದುರೇ ಅವಮಾನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದನು.
ಮಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಖಚಿತವಾಯಿತು. ನೀನಿನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಗದರಿಸಿದರು. ಒಂಭತ್ತನೇ ತರಗತಿಯು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಪುಷ್ಪಾಳಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ತಂದೆಯ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು. " ಇಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ನಾನಿನ್ನು ಈ ತರಹ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ದಯಮಾಡಿ ಓದಲು ಕಳುಹಿಸಿ. ನಾನು ಅಣ್ಣನಂತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವೆ. ಕಾಲೇಜು ಡಿಗ್ರಿ ಓದುವ ಕನಸಿದೆ. ನನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿದೆ..." ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಳು.
ಮರುದಿನ ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಶಾಲೆಗೆ ತೆರಳಿ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಲೆಗೆ ಬರಲು ಅನುಮತಿ ದೊರಕಿತು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದಳು. ಮುಂದೆಂದೂ ಈ ರೀತಿಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
ಓದುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ಯ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಏನೂ ಅರಿಯದ, ಮುಂದಾಗುವ ಅಪಾಯವನ್ನೇ ಊಹಿಸದ ಹರೆಯದ ಮನಸ್ಸು ಮನೆಯವರೇ ದೂರದವರಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಹೊರಗಿನವರನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಹೆತ್ತವರು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಸರಿದಾರಿಗೆ ತರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.
- ಸಿಂಧು ಭಾರ್ಗವ ಬೆಂಗಳೂರು
2}
ಬಣ್ಣಗಳ ಕನಸು ಕಂಡ ಪುಟ್ಟ ಮೋಡ
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬಿಳಿ ಮೋಡ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದರ ಹೆಸರು ಮೇಘು.
ಮೇಘು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಮುದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಮೇಘು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಷಿಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಮೇಘುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಆಸೆ ಇತ್ತು.
“ನನಗೂ ಬಣ್ಣಗಳಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು!”
ಒಂದು ದಿನ ಮೇಘು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ತೋಟ ಕಾಣಿಸಿತು.
ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿ, ಹಳದಿ ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ, ನೀಲಿ ಹೂವು, ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಪುಟ್ಟ ಹೂಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು.
ಮೇಘು ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟಿತು.
“ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣಗಳು!” ಎಂದು ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದು ಮೇಘುವಿನ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತಿತು.
“ಮೇಘು, ನೀನು ಏನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಚಿಟ್ಟೆ ಕೇಳಿತು.
“ಈ ಹೂಗಳ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೂ ಇಂತಹ ಬಣ್ಣಗಳಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು,” ಎಂದು ಮೇಘು ಹೇಳಿತು.
ಚಿಟ್ಟೆ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ಮೇಘು, ನೀನು ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದವಳಲ್ಲ. ನೀನು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಮಳೆ ತರುತ್ತೀಯ. ಮಳೆಯಿಂದಲೇ ಹೂಗಳು ಅರಳುತ್ತವೆ.”
ಮೇಘು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿತು.
ಆದರೂ ಅದರ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.
“ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಕೂಡ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಬೇಕು,” ಎಂದು ಅದು ಕನಸು ಕಂಡಿತು.
ಮೇಘುವಿನ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನ
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮೇಘು ಸೂರ್ಯನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.
“ಸೂರ್ಯ ಅಣ್ಣಾ, ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಣ್ಣ ಕೊಡುತ್ತೀಯಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.
ಸೂರ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಮೇಘು, ಬಣ್ಣವನ್ನು ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡು. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಿನ್ನ ಕನಸು ನನಸಾಗಬಹುದು.”
ಮೇಘುಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ.
“ನನ್ನ ಕೆಲಸವೇನು?”
“ಮಳೆ ಸುರಿಸುವುದು,” ಎಂದ ಸೂರ್ಯ.
ಮೇಘು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತೇಲುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಆಕಾಶ ಕತ್ತಲಾಯಿತು.
ಮೇಘು ತನ್ನೊಳಗಿದ್ದ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
ಟಪ್… ಟಪ್… ಟಪ್…
ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು.
ಒಣಗಿದ್ದ ಮಣ್ಣು ತೇವವಾಯಿತು.
ಸಣ್ಣ ಗಿಡಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿದವು.
ಹೂಗಳು ಅರಳಿದವು.
ಮಕ್ಕಳು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದರು.
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಾಡಿದವು.
ಮೇಘು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟಿತು.
ಆದರೂ…
ಅದರ ಬಣ್ಣದ ಕನಸು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾಯಿತು
ಒಂದು ಸಂಜೆ ಮಳೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಂತಿತು.
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನೂ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಮೇಘು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ತೇಲುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಮಳೆಯ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಹನಿಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಯಿತು.
ಆಕಾಶದ ಒಂದು ತುದಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯವರೆಗೆ…
ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಬಣ್ಣದ ಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಿತು!
ಕೆಂಪು…
ಕಿತ್ತಳೆ…
ಹಳದಿ…
ಹಸಿರು…
ನೀಲಿ…
ಇಂಡಿಗೋ…
ನೇರಳೆ…
ಮೇಘು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿತು.
“ಅಯ್ಯೋ! ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ!”
ಚಿಟ್ಟೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಗಿತು,
“ಮೇಘು! ನೋಡು! ನಿನ್ನ ಕನಸು!”
ಮೇಘು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿತು.
ಆ ಸುಂದರ ಬಣ್ಣದ ಬಿಲ್ಲು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
“ಇದು… ನನ್ನಿಂದ ಬಂದಿದೆಯಾ?” ಎಂದು ಮೇಘು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿತು.
ಸೂರ್ಯ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ,
“ಹೌದು, ಮೇಘು. ನನ್ನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಒಂದಾದಾಗ ಈ ಸುಂದರ ಬಣ್ಣಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.”
ಮೇಘುವಿಗೆ ಆಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ತಾನು ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದವಳು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರೂ, ತನ್ನೊಳಗೇ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು.
ಮೇಘುವಿನ ಹೊಸ ಅರಿವು
ಮೇಘು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು.
“ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೋ ಬಣ್ಣ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ ನನ್ನಿಂದ ಬಣ್ಣಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ!”
ಚಿಟ್ಟೆ ಹೇಳಿತು,
“ಹೌದು ಮೇಘು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಇರುತ್ತದೆ.”
ಮೇಘು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು,
“ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹೋಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”
ಆ ದಿನದಿಂದ ಮೇಘು ಮಳೆ ಸುರಿಸುವುದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸಿತು.
ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು.
ಗಿಡಗಳು ಬೆಳೆದವು.
ಹೂಗಳು ಅರಳಿದವು.
ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹಾಡಿದವು.
ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ…
ಮಳೆಯ ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ…
ಮೇಘುವಿನ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ Rainbow ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಮೇಘು ಆ Rainbowಯನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿತ್ತು.
“ನನ್ನ ಬಣ್ಣಗಳು ನನ್ನೊಳಗೇ ಇದ್ದವು!” ಎಂದು ಅದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಥೆಯ ನೀತಿ
ನಾವು ಇತರರಂತೆ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಬೇಕಿಲ್ಲ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶೇಷತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೂ Rainbowಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸಂದೇಶ
“ನೀನು ಬೇರೆ ಯಾರಂತೆ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ.
ನೀನು ನೀನಾಗಿಯೇ ವಿಶೇಷ!” ☁️🌈
No comments:
Post a Comment